Tkactwo należy do najstarszych rzemiosł świata. Było najczęściej zajęciem sezonowym, uprawnianym głównie przez kobiety, a umiejętności przekazywano z pokolenia na pokolenie. Prawie w każdym domu znajdowało się krosno, na którym wytwarzano tkaniny, wykorzystywane później do szycia ubrań i materiałów dekoracyjnych.
Wśród surowców dominował len, konopie i wełna, a od połowy XIX wieku także bawełna. Korzystano z naturalnych barwników roślinnych oraz innych naturalnych składników.Obecnie tkactwo to zanikające rzemiosło. Ze względu na ogromne bogactwo, różnorodność oraz duże wartości estetyczne może warto jednak ocalić od zapomnienia tę dziedzinę sztuki ludowej.
W nowotarskiej placówce pierwszą pracownię tkacką uruchomiono w dawnych magazynach Milicji Obywatelskiej w roku 1985, pod kierunkiem p. Teresy Rusnak – kierownika warsztatów. Nauczyciele tego kierunku współpracowali ze Spółdzielnią ,,Cepelia” zaopatrując pracownię tkacką w niezbędne surowce. W pracowniach tkackich wykonywano prace na zamówienie różnych instytucji oraz osób indywidualnych. Tkaniny wykonane przez uczniów zdobywały główne nagrody na szczeblu miasta, powiatu, województwa i kraju. Absolwenci działu tkackiego znaleźli zatrudnienie w warsztatach terapii zajęciowej i w chałupnictwie.
Prezentowana ekspozycja zawiera wyroby gotowe i projekty tkanin wykonane przez adeptów sztuki rękodzielniczej. Jest efektem wyobraźni artystycznej i opanowania fachowych technik warsztatowych.
źródło: szkoła
